Angelique vond de liefde via Klup

“Hij ploft naast me neer en opeens voelt het gewoon goed”

Ik had geen zin om met oud en nieuw alleen op de bank te zitten. Niet bij mezelf, niet bij iemand anders, daar moest ik echt niet aan denken. Tot ik op Klup een dansparty zag. Gewoon bij mij om de hoek, tien minuten fietsen. Toen dacht ik: nou, ik meld me aan. Dat lijkt me wel wat. Met oud en nieuw gewoon dansen met mensen die dat ook willen. In ieder geval niet op de bank.

Vijfentwintig onbekenden die niet onbekend aanvoelen

En zo stond ik die avond tussen vijfentwintig mensen die ik nog nooit had gezien. Maar omdat het Klup was, voelde het helemaal niet vreemd. Ik had al twee andere Klup-activiteiten gedaan en ik maak altijd makkelijk contact met mensen, dus dat ging vanzelf

De man die naast me neerplofte

Opeens plofte er een man naast me neer. We zaten in die hoekbank en plof, daar zat hij. Ik had van tevoren wel alle vijfentwintig mensen bekeken die zouden komen. En ik weet nog dat ik toen dacht: nou, dit is niks.

Hij had via Klup gevraagd wie er wilde wandelen met vijftigers. Ik dacht nog: ook weer zo iemand die naar beneden kijkt en niet naar boven.

Maar goed, hij zat dus naast me. Ik keek hem aan en dacht ineens: maar ik vind jou eigenlijk wel heel leuk. Dat was echt mijn eerste gedachte. Hij zat gewoon naast me en het voelde meteen oké.

Later bleek dat er weinig plek was en hij op één bil zat. Hij vroeg niet of ik wilde opschuiven, dus daardoor zaten we zo dicht tegen elkaar aan.

Drieënvijftig?

De organisator vroeg hem hoe oud hij dacht dat ik was. Ik wist al dat hij vier jaar jonger was. En nogmaals: ik was helemaal niet bij Klup om te daten.

“Drieënvijftig?” probeerde hij voorzichtig.
“Nee,” zei ik, “ik ben zestig en ik word eenenzestig.”

Omdat het geen date was en we gewoon naast elkaar zaten, raakten we vanzelf in gesprek. Ik vroeg waarom hij hier was. Zijn relatie van negen maanden was net voorbij. Op zijn vraag waarom ik hier was zei ik: ‘Mijn negen maanden relatie ook.’ Alleen ietsje langer geleden dan die van hem.

We praatten, we dansten. Aan het eind van de avond waren we nog met z’n vijven over. Het was half vier toen we bij de garderobe stonden te wachten op onze jassen.

Wandelen in de duinen

In de week erna stelde hij voor om nog een keer af te spreken. Toen bleek dat we allebei heel erg van de natuur houden. We gingen wandelen in de duinen. Daarna lunchten we in een café in mijn eigen gemeente waar ik nog nooit was geweest, maar dat ik wel via Klup voorbij had zien komen.

Toen werd al snel duidelijk dat we elkaar eigenlijk heel leuk vonden.

We deden nog een paar Klup-activiteiten samen. En zo bouwde het zich langzaam op. Inmiddels zijn we de negen maanden voorbij. En die leeftijd? Daar merken we allebei helemaal niks van.

Samen spelen

Voor mij draait het om samen dingen doen: praten, wandelen, musea bezoeken. Als we iets doen, zijn we eigenlijk altijd aan het ‘spelen’. We maken grappige foto’s met kunstobjecten in musea, zien buiten overal dingen. Ik schrijf en dicht, en hij gaat daarin mee. Het is gewoon heel cozy.

En de toekomst?

We wonen allebei nog apart, maar denken wel na over samenwonen. We gingen zelfs samen naar een open huizendag. We kozen allebei drie huizen uit en gingen kijken. Een beetje onderzoeken hoe dat zou zijn, samen wonen.

Vanmorgen dacht ik nog: ja, misschien over een jaar of zo. Zo voelt het wel.

En zo vond Angelique, terwijl ze niet op zoek was naar een date maar gewoon wilde dansen met oud en nieuw, toch de liefde. Bij Klup. Waar onbekenden niet onbekend aanvoelen, waar je doet wat je leuk vindt, en waar soms iemand naast je neerploft die je hart sneller doet kloppen.

Dankjewel voor je verhaal delen met Klup 💛